Liria e munguar

2009-09-10T16:10:00.000-07:00

Përvoja, njohja dhe miqësitë e reja të krijuara gjatë udhëtimit nëpër vendet e Evropës janë gjërat më të çmueshme që do të mbeten në kujtesën time. Qëllimi i udhëtimit është arritur. Për gjeneratat e ardhshme: më pak pritje tek dyert e ambasadave

Faton Ismajli

Pas tre vjetësh studime në Degën e Gazetarisë në Universitetin e Prishtinës fati më dha mundësinë të jem pjesë e një udhëtimi që rrallëkush ka fatin ta përjetojë. I lodhur nga puna dhe mësimet e shumta të përditshme, mendoja se si do t`i kaloja pushimet këtë verë. Dhe, për këtë ishte përkujdesur Organizata “Nisma e të Rinjve për të Drejtat e Njeriut”, e cila kishte hapur konkurs për t`i dërguar studentët e dalluar në një udhëtim njëmujor nëpër Evropë. Në mesin konkurrentëve, ishin zgjedhur studentët më të mirët, për të dalë jashtë kufijve të shtetit më të ri të botës, Republikës së Kosovës.
Ishim të gjithë të rinj që prisnin një PO për ta vulosur pasaportën e re me një vizë Shengen, e cila krijon qasje në shumicën e vendeve evropiane.
Dhe, PO-ja se është vendosur viza në pasaportat na u dha vetëm disa orë para fillimit të udhëtimit për në Berlin. Kjo na ka shkaktuar shumë strese dhe dyshime, pasi nuk ishim të sigurt se a do të pajiseshim me viza. Deri në çastet e fundit asnjëri prej nesh - studentëve - nuk i kishte bërë përgatitjet finale, shkaku i frikës se mos po i refuzohet viza.
Por, ne u pajisëm me viza dhe udhëtuam nga Aeroporti i Prishtinës në qytetin e Shtutgardit të Gjermanisë, ku pastaj vazhduam në kryeqytetin e Gjermanisë – Berlin. Kjo ishte dita e parë e udhëtimit nëpër Evropë.
Të nesërmen u zgjuam me agjendën të cilën e kishin përgatitur organizatorët. Aty ishte paraparë një takim dhe njoftim ndërmjet studentëve të vendeve të Ballkanit.
Të ndarë në 18 grupe, studentëve të gjashtë shteteve iu ndanë detyrat që t’i gjejnë vendet kryesore të Berlinit dhe në këtë mënyrë ta mësojnë sadopak qytetin me tre milionë e gjysmë banorë. Në mbrëmje dëgjuam një ligjëratë të ish-presidentit të Gjermanisë.
Pas Berlinit vazhduam për në kryeqytetin e Holandës. Aty qëndruam dy ditë. E pastaj u nisëm drejt qytetit historik të Belgjikës, Brugges. Në këtë qytet më ka mbetur në kujtesë takimi me një shqiptar të Kosovës, i cili na takoi rastësisht në rrugët e këtij qyteti.
“Ju pashë të veshur sikur turistë, por kur ju dëgjova duke folur shqip, s’u besoja veshëve”. Këto ishin fjalët e pejanit Artan Demajt, i cili na takoi në qytetin e Brugges të Belgjikës.
Artani na tregoi se kishte emigruar në vendet e Evropës dhe kishte kaluar kufij jo nëpër rrugë normale, sikur kishim shkuar ne, por nëpër male. Dhe, kur na kishte dëgjuar që ne flisnim shqip dhe jemi nga Kosova, ai çeli zemrën dhe na ftoi për kafe. Pa hezitim pranuam ftesën e tij dhe shkuam në vendet, ku ai vendosi të na qerasë. Ai tregoi përvojat e tij dhe vështirësitë që ka pasur derisa ka arritur të bëjë diçka jashtë vendlindjes së tij. Tha se ka fjetur nëpër parqe, ka bërë gjëra jo të mira, vetëm e vetëm që ta sigurojë jetesën larg familjes.....po edhe ta mbajë ekzistencën e familjes në Kosovë.
Por numri i shqiptarëve që jetonin në këtë qytet ishte i madh. Kur u vendosëm në hostellin, aty recepcionistja na përshëndeti me “Mirëdita!”. Dhe, ne menjëherë u interesuam prej nga ka mësuar këtë fjalë kjo belge.
Ajo na tha se shqipen e ka mësuar sepse ka pasur kontakte me shqiptarë si të Kosovës ashtu edhe të Shqipërisë. E kontakte të vazhdueshme, ajo kishte me një burrë dhe një grua nga Kosova të cilët punonin si pastrues në objektin ku u vendosëm ne.
I takuam të dytë dhe folëm me ta. Të nesërmen u nisëm për Bruksel dhe shqiptari që punonte aty si pastrues tentoi të na paguante nga një kafe. Ne nuk e lejuam, dhe ai mori nga një kimikë dhe na dhuroi të gjithëve nga një. Fjalët e fundit që na i tha ishin: “Punoni në Kosovë sepse ne presim shumë prej jush”.
U nisëm drejt Brukselit, të lodhur pak, ngase kishim bërë më shumë se 2 000 kilometra prej se kur kishim lëshuar Kosovën. Vizituam qytetin e politikës, vendin ku kohë më parë u vendos se Kosova do të jetë jashtë listës së bardhë të Shengenit. Aty ku vendoset se cilët qytetarë do të duhet të presin para ambasadave për t`u pajisur me vizë, e cilët jo.
Pas këtij qyteti vazhduam vizitat në Paris, Bernë, Curich, Frankfurt, Munchen, Strasburg, Wien dhe disa qytete të tjera.
Megjithëkëtë, liria që na mungon në Kosovë për t’i vizituar vendet e tjera është shumë e rëndësishme për shumëkënd, e jo vetëm kështu në mënyrë të organizuar, siç ishim ne studentët. Na u dha mundësia të shëtisim shumë vende të Evropës. Ky udhëtim na ka mësuar shumëçka. Na mësoi se mundësitë që i kemi në vendin tonë për të ecur përpara nuk i kemi edhe në vendet e tjera. Mësuam se përfundimisht duhet t`i shikojmë gjithsecili punët e veta në mënyrë që të ecim në hap me bashkëmoshatarët tanë të vendeve të Evropës.
Ndoshta, jo vetëm këtë vit, por edhe në vitet e tjera qytetarët e Kosovës do të duhej të presin në rend për t`u pajisur me një vizë. Por, përfundimisht qeveria jonë duhet të mendojë për përmbushjen e standardeve ndërkombëtare, në mënyrë që qytetarët e Kosovës të mos maltretohen duke pritur para dyerve të ambasadave një vizë, e cila, edhe ashtu nuk ka shumë vlerë. Kjo, për shkak se, viza për të cilën ne po bëhemi copë për ta marrë, nuk të ofron asnjë mundësi, përpos asaj që ti je i lirë t’i vizitosh vendet e Shengenit.
Përvoja, njohja dhe miqësitë e reja të krijuara gjatë udhëtimit nëpër vendet e Evropës janë gjërat më të çmueshme që do të mbeten në kujtesën time. Qëllimi i udhëtimit është arritur. Për gjeneratat e ardhshme: më pak pritje tek dyert e ambasadave.
Viti i ardhshëm pritet të jetë shumë i rëndësishëm sidomos për kosovarët, pasi së bashku me banorët e Bosnjës dhe Shqipërisë janë të vetmit që mbetën jashtë liberalizimit të vizave. Sipas deklaratave të krerëve të institucioneve të vendit tonë, ndoshta janari i vitit 2010 do të jetë do të ndryshojë diçka në të mirë të qytetarëve të Kosovës, nga i cili vendi ynë të mos cilësohet më si geto në mesë të Ballkanit, por të jemi në hap me vendet e rajonit. Për të ndodhë kjo duhet një punë e madhe e gjithsecilit në përmbushjen e standardeve ndërkombëtare të parashtruara nga BE-ja. Nga ky udhëtim, nuk morëm me vete eksponate të bukura kulturore të qyteteve të ndryshme evropiane, e as shoqërinë e atyre shteteve. Mirëpo, morëm me vete vetëm një shembull, se vetëm me punë arrihen ato që i gëzojnë sot shoqëritë evropiane. Dhe, padyshim, ajo që më së shumti ishte e rëndësishme, që një mundësi e tillë duhet ta ketë çdo qytetar i Kosovës, e për këtë nevojitet liberalizimi i vizave.